Harfa

Harfa jest zaliczana do instrumentów strunowych szarpanych. Jest zbudowana w kształcie stylizowanego trójkąta, którego jeden bok stanowi rozszerzające się ku dołowi pudło rezonansowe. Z niego wychodzą struny naciągnięte na drewniane kołki, tkwiące w górnej ramie. Jest to jeden z najstarszych instrumentów muzycznych. W starożytności harfa spotykana była również w kształcie łuku. Harfa była znana już w Azji Mniejszej około 5000 lat temu. Znana była również w kulturze w starożytnej Mezopotamii.Po raz pierwszy harfa znalazła się w orkiestrze w twórczości Jerzego Fryderyka Haendla oraz Christopha Willibalda Glucka. Jednakże stałe miejsce w orkiestrze pojawiło się dopiero w partyturach Hektora Berlioza oraz Ryszarda Wagnera.Współczesną popularność instrument ten zawdzięcza królowej Francji – Marii Antoninie Austriaczce, która była utalentowaną harfistką. Dzięki modzie, jaka zapanowała na harfę w okresie schyłku monarchii francuskiej, instrument ten rozwinął się technicznie i stał się bardziej interesujący dla kompozytorów, którzy dotychczas rzadko komponowali utwory harfowe ze względu na niepraktyczność instrumentu. Harfa jest instrumentem narodowym w Peru, Irlandii i Paragwaju. Jest również instrumentem koncertowym. Istnieje wiele odmian harf, jednak do najczęściej używanych należą: harfa koncertowa, harfa celtycka, harfa haczykowa oraz harfa elektryczna. Instrument ten, oprócz muzyki klasycznej świetnie odnajduje się w muzyce jazzowej i muzyce rozrywkowej.