Obój

Obój zaliczany jest do grupy instrumentów dętych drewnianych stroikowych. Zbudowany jest z drewnianej rury zakończonej nieco rozszerzoną czarą głosową, zaopatrzoną w liczne otwory boczne zamykane i otwierane za pomocą klap. U wlotu instrumentu osadzony jest podwójny stroik zbudowany z dwóch odpowiednio ze sobą połączonych płytek trzciny, które grający pobudza do drgań strumieniem wdmuchiwanego powietrza. Obój wykształcił się w połowie XVII wieku z francuskiej szłamai – dyszkantowej odmiany pomortu – instrumentu znanego już w średniowiecznej Francji. Nie wiadomo jednak, kto był wynalazcą oboju, ale bardzo szybko instrument ten rozpowszechnił się w całej Europie. Z czasem zaczęto wprowadzać nowe elementy. Jednak ostateczna konstrukcja oboju została przyjęta dopiero w XIXw. Obój jest instrumentem o bogatych walorach kolorystycznych. Charakteryzuje się melancholijnym, śpiewnym i dość przenikliwym brzmieniem. Z dużym powodzeniem można wykonywać utwory o charakterze kantylenowym. Ze względu na szerokie możliwości, instrument ten znajduje wszechstronne zastosowanie w muzyce solowej, kameralnej i symfonicznej. Jest także często wykorzystywany w muzyce filmowej.