Puzon

Prototypem puzonu jest starożytny instrument o nawie buccina, będący odmianą rogu pasterskiego używanego w Etrurii. Przejęty przez Rzymian znalazł zastosowanie głównie jako instrument wojskowy. Rura instrumentu stanowiła początkowo niepodzielną całość. Dopiero w XV wieku zastosowano w jego konstrukcji suwak. Począwszy od XVI wieku rozpoczęto budowę puzonów w 5 odmianach: sopranowej – rzadko używanej; altowej, tenorowej, basowej i kontrabasowej – zastąpionych w połowie XIX wieku odmianą barytonową, obecnie używaną. Istnieją także odmiany puzonu, w których suwak zastąpiono wentylami. Puzon obecnie znalazł zastosowanie w orkiestrze symfonicznej, orkiestrach dętych, w muzyce kameralnej i jako instrument solowy. Rozległa skala dźwiękowa instrumentu oraz jego duże możliwości wykonawcze sprawiły, że już od samego początku znalazł się w kręgu zainteresowania wielu kompozytorów. Z biegiem lat doczekał się sporej literatury muzycznej, zarówno orkiestrowej jak i kameralnej. Na przełomie XIX i XX wieku wszedł na stałe w skład tradycyjnego zespołu jazzowego (dixielandowego), a później w skład big bandu i mniejszych formacji jazzowych. Występuje również w muzyce rozrywkowej i ludowej. Jest jedynym instrumentem dętym, na którym jest możliwe płynne przechodzenie z dźwięku na dźwięk poprzez zastosowanie tzn. glissanda. Dla uzyskania specjalnego efektu brzmieniowego niekiedy stosuje się stożkowy tłumik umieszczany w czarze głosowej.